tag:blogger.com,1999:blog-30627433224772016712011-04-21T12:14:53.209-07:00یادداشت های گاه و بی گاه من در ادبیات و هنرگل ناز برومندیhttp://www.blogger.com/profile/16394067180197731434noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-3062743322477201671.post-23687559113182177402009-02-23T11:59:00.000-08:002009-02-24T06:25:06.574-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.diacritic.org/blog/archives/images/albert_camusx.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 187px; height: 124px;" src="http://www.diacritic.org/blog/archives/images/albert_camusx.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="right"><span style=";font-family:verdana;font-size:130%;" >ادبیات پوچی در اصل از بی معنایی زاده می شود. این مفهوم غالباً نمایانگر یک گونه ی خاص ادبی است. از میان مشهورترین رمانهای این گونه ادبی می توان از طاعون و بیگانه کامو یاد کرد.<br />ادبیات پوچی که بیشتر با همین گونه از تئاتر نمود پیدا کرد، بعد از جنگ جهانی دوم شکل گرفت. مانند نمایشنامه های زیادی از اوژن یونسکو، ساموئل بکت و فرناندو اَرَبل .<br />ادبیات پوچی کم کم به سمت متون پیچیده تر پیش رفت.<br />از دیدگاه کامو انسانها پوچ و بی منطقند و در همه تاریخ یا خودکشی را راه نجات از این احساس برگزیدند ، یا به مستمسکی چون دین متوسل شدند و یا در بهترین شرایط با علم به بی معنا بودن زندگی به آن ادامه داده اند، که این دسته آخر قهرمانان پوچی نامیده می شوند.<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3062743322477201671-2368755911318217740?l=gbroomandi.blogspot.com' alt='' /></div>گل ناز برومندیhttp://www.blogger.com/profile/16394067180197731434noreply@blogger.com5